Сайт пра беларускую Смаленшчыну

Смаленск – не Вільня. І ў беларускай нацыянальнай міфалогіі займае значна меншае месца. Яго не прынята лічыць жаданай сталіцай, дзе нараджалася беларуская нацыянальная ідэя, а аб колішняй беларускасці Смаленшчыны сёння амаль ніхто нічога ня ведае. Сяргей Астанковіч і Фарэд Берашэд, стваральнікі сайта, прысвечанага беларускай спадчыне Смаленшчыны, жадаюць змяніць такі стан рэчаў. «Смаленшчына – адвечная зямля беларускага народу» – прачытае кожны, хто зойдзе на гэтую старонку. Напаўненне сайта даволі сціплае, аднак раздзел «бібліятэка» можа пахваліцца насамрэч цікавымі матэрыяламі, датычнымі Смаленшчыны і яе ролі ў беларускай гісторыі і культуры. Тэксты, што тут змешчаныя, без сумнёву могуць быць цікавыя як навукоўцам, так і аматарам беларушчыны. «Аднойчы мы натыкнуліся на цікавыя матэрыялы па гісторыі беларускай Смаленшчыны, так і нарадзілася ідэя стварыць адмысловую старонку, на якой бы размяшчаліся тэксты і матэрыялы аб гісторыі гэтага рэгіёна і яго беларускіх каранях – распавёў «НН» Сяргей Астанковіч. Зразумела, што Смаленшчына – гэта этнічная беларуская тэрыторыя. Аднак зараз там ўжо амаль нічога не засталося, што б сведчыла аб гэтым. Толькі навуковыя даследаванні, якія варта выкарыстоўваць сёння. Памяць – гэта вельмі важна. З намі звязваюцца нават людзі з Расіі. Я не лічу, што Смаленшчына вернецца да Беларусі, мы не пераследуем палітычных мэтаў. Хочам толькі выкарыстаць культурную спадчыну Смаленшчыны для адраджэння беларускай мовы і культуры». Спадар Астанковіч таксама паведаміў аб планах стварэння падобных рэсурсаў аб Чарнігаўшчыне і Пскоўшчыне. Крыніца

Смаленск – не Вільня. І ў беларускай нацыянальнай міфалогіі займае значна меншае месца. Яго не прынята лічыць жаданай сталіцай, дзе нараджалася беларуская нацыянальная ідэя, а аб колішняй беларускасці Смаленшчыны сёння амаль ніхто нічога ня ведае.выкарыстаць культурную спадчыну Смаленшчыны для адраджэння беларускай мовы і культуры». Я думаю это также очень сложно, как и с Вильно.

Мне кажется, что все таки Вильно-сложнее. К примеру, берем начало 20 в. Ну, город Вильно - это ясно. Более половины - евреи, затем польскоязычные горожане. Округ же: происхождение жителей несомненно литовское (еще в сер. 19 века говорили в околицах на литовском), говор - белорусский диалект, самосознание - польское. И поди пойми кто это. Хотя коныенционалистская норма - ориентироваться на самосознание. Смоленск - это только белорусское и великорусское население. Но, опять же, традиционно-бытовая культура и диалект белорусов не стали фундаментом для "языкового национализма". Все дело в том, с каким подходом вы изучаете эту проблему. Например, дагестанцы, которые родились в Калуге и стали считать себя русскими, говорить на чистейшем русском и пить горькую = это уже великорусское население? Многие усомняться. Поэтому согласен с Б. Андерсоном: все это воображаемые сообщества, которые имеют набор черт.